Πώς θα επουλωθεί η «χαίνουσα πληγή» της ανταγωνιστικότητας;

Γράφει ο Δημήτρης Καρακώστας


Έχει καταστεί πλέον εμφανές ότι Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με ένα τριπλό πρόβλημα. Αυτό έγκειται στο τεράστιο δημόσιο -αλλά και ιδιωτικό- χρέος, στο μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα καθώς και στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Το συγκεκριμένο άρθρο πειράται να αναδείξει το τρίτο κατά σειρά πρόβλημα που αποτελεί τη «χαίνουσα πληγή» της οικονομίας και το πλέον δυσεπίλυτο ζήτημα που πρέπει να διαχειριστεί τόσο η εκάστοτε πολιτική ηγεσία όσο και η εγχώρια τεχνοκρατία.

Το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που κυμαίνεται περί του 10-11 τοις εκατό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος καταδεικνύει, με ιδιαίτερα εμφανή τρόπο, το οξύτατο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Αρκετοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται πως το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας οφείλεται στο υψηλό μισθολογικό κόστος που «ωθεί» τα προϊόντα και τις υπηρεσίες σε υψηλές τιμές. Πρόσφατα μάλιστα η «Τρόικα» είχε θέσει μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της κατάργησης της κατώτατης συλλογικής σύμβασης εργασίας ανοίγοντας «τον ασκό του Αιόλου» για μειώσεις μισθών που, όπως ευαγγελίζονται, θα οδηγούσε στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Οι θιασώτες αυτής της άποψης αγνοούν δύο βασικά πράγματα.

Το πρώτο επιχείρημα έχει να κάνει με την έκθεση της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών κατά την περίοδο 2000-2009. Η εν λόγω έκθεση υπογραμμίζει ότι η απώλεια ανταγωνιστικότητας οφείλονταν στην αύξηση των μισθών και των τιμών μόνο στους κλάδους των μη εμπορευσίμων αγαθών και υπηρεσιών σε σχέση με τους κλάδους που παράγουν αγαθά και υπηρεσίες, με αποτέλεσμα τη μετατόπιση παραγωγικών πόρων προς τον κλάδο των μη εμπορευσίμων. Δηλαδή, υποστήριζε πως η απαραίτητη «εσωτερική υποτίμηση» για να επανέλθει η οικονομία σε αναπτυξιακή τροχιά ήταν όχι οι γενικώς και αορίστως μειώσεις, παρά μόνον αυτές που αφορούσαν μη εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες. Με άλλα λόγια, το πρόβλημα οφείλεται όχι τόσο στους υψηλούς μισθούς αλλά στη χαμηλή παραγωγικότητα.

Το δεύτερο –και κατά την άποψη μου σημαντικότερο- επιχείρημα αφορά την ίδια τη δομή της επιχειρηματικότητας. Κυρίαρχο στοιχείο της ελληνικής επιχειρηματικότητας συνεχίζει, ακόμα και σήμερα, να αποτελεί το καθεστώς της μικροϊδιοκτησίας και της αυτοαπασχόλησης. Αυτό το καθεστώς επιβαρύνει και συχνά εμποδίζει τη μεγέθυνση των επιχειρήσεων με αποτέλεσμα τα ελληνικά προϊόντα, ως προϊόντα οικονομίας μικρής κλίμακας, να μη μπορούν να ανταγωνιστούν τα αντίστοιχα προϊόντα που παράγονται σε συνθήκες μεγάλης κλίμακας. Ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή όπου η σύγχρονη οικονομία διέπεται από το ελεύθερο εμπόριο, το μέγεθος συνιστά σημαντικό –ίσως το σημαντικότερο- ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Απεναντίας, το μεγάλο κόστος παραγωγής (οικονομίες κλίμακας), τα προβλήματα συντονισμού που οδηγούν σε μεγάλο κόστος συναλλαγών (οικονομίες φάσματος) και η αβεβαιότητα για τη συνέχεια της λειτουργίας των επιχειρήσεων στο μέλλον (διαδοχή γενεών) αποτελούν βαρυσήμαντες επιπτώσεις της μικρής κλίμακας.

Γι αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση τόσο της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας όσο και της εγχώριας τεχνοκρατίας που ασχολείται με την ανάπτυξη ότι αυτή μπορεί να συντελεστεί μόνο με την εξαγωγή ανταγωνιστικών προϊόντων που θα ισοσκελίσουν το ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Αυτό μπορεί να συμβεί με τη δημιουργία οικονομιών μεγάλης κλίμακας. Πρόκειται για ένα στόχο εφικτό και ρεαλιστικό εφόσον η ιδιωτική πρωτοβουλία πειστεί για την αναγκαιότητά του. Η αναγκαιότητα αυτή μπορεί να αποσαφηνιστεί από κατάλληλους τεχνοκράτες με διεθνή εμπειρία στην επιχειρηματικότητα που θα ωθήσουν μικροϊδιοκτήτες και αυτοαπασχολούμενους σε στενή συνεργασία. Απόρροια αυτού θα είναι μια σειρά από συγχωνεύσεις και συνέργειες μεταξύ των επιχειρήσεων που θα αποσκοπούν στη δημιουργία προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής ποιότητας και υψηλής προστιθέμενης αξίας. Μ’αυτό τον τρόπο οι «νέες επιχειρήσεις» θα καταγράψουν σημαντικές αμοιβαίες ωφέλειες μέσα από την αξιοποίηση ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων που, μέχρι πρότινος, παρέμεναν αδρανή. Παράλληλα, θα ενισχυθεί και η χρηματοοικονομική τους θέση καθώς θα βελτιώσουν αφενός μεν τη ρευστότητά τους, εξασφαλίζοντας τη λειτουργία τους βραχυπρόθεσμα, αφετέρου δε τη φερεγγυότητά τους, εδραιώνοντας τη συνέχειά τους μακροπρόθεσμα.

Συμπερασματικά, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας είναι ένα εξαιρετικά εργώδες και ακανθώδες διακύβευμα. Από αυτό εξαρτάται η ανάκαμψη και αυτό θα προσπορίσει την ανάπτυξη. Επομένως, η προσοχή και οι ευθύνες όλων μας και ιδίως εκείνων που θα αποπειραθούν να προσεγγίσουν τη λύση του προβλήματος είναι ιστορικές. Ας σταθούν και ας σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων…




Ο Δημήτρης Καρακώστας είναι φοιτητής του Τμήματος Χρηματοοικονομικής και Τραπεζικής Διοικητικής, Πανεπιστημίου Πειραιώς.

Ελλάδα 2011   

Μια χώρα που διασύρεται παγκοσμίως. Ένας προσβεβλημένος λαός σε καθεστώς πτώχευσης. Ένας κρατικός μηχανισμός διαλελυμένος, το κοινωνικό κράτος πρόνοιας σε κλιμακούμενη αποσάθρωση, ο κοινωνικός ιστός σε πλήρη αποσύνθεση.

Πολιτικό Πλαίσιο 
  
Από το 2009 και εντεύθεν , δηλαδή από τη στιγμή που η Ελλάδα προσέφυγε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρατηρείται το φαινόμενο της πολυδιάσπασης κομματικών φορέων και της δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών. Κατ'εμέ είτε επρόκειτο για προσπάθεια μεταμφίεφης  του απαρχαιωμένου απ'όλες τις απόψεις πολιτικού προσωπικού που καταδυναστεύει τούτη τη χώρα τα τελευταία χρόνια, είτε επρόκειτο για φαινόμενο του οποίου κινητήρια δύναμη ήταν να εκφραστούν όλες οι αποχρώσεις των ιδεολογικών ρευμάτων που έχουν δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία, ήταν προφανές ότι θα καταλήγαμε στη δημιουργία δύο συνασπισμών. Τις δυνάμεις που στηρίζουν το μνημόνιο και τους "αντιμνημονιακούς". 
Πολλοί ήταν εκείνοι που αντιλήφθηκαν εγκαίρως τους νέους συσχετισμούς που θα προέκυπταν και θα είχαν ως διαιρετική βάση την "μνημονιακή" πολιτική. Πρίν από μερικούς μήνες ήταν σεναριολογία. Τώρα είναι πραγματικότητα.
 
Επομένως, η εικόνα ενός κατακερματισμένου πολιτικού συστήματος ανήκει στο παρελθόν.
Αν φυσικά, αποδεχτούμε ότι υπήρξε πράγματι αυτή η διάσπαση στη βάση ιδεολογικών διαφοροποιήσεων και τάσεων και δεν ήταν απλά μια προσχηματική διάσπαση με προφανείς στόχους την πολιτική μεταμφίεση και την επιχειρούμενη αυτοδιάσωση ένος πεπαλαιωμένου πολιτικού προσωπικού από το διαφαινόμενο ναυάγιο του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού.


Δύο δρόμοι, δύο πολιτικές
 
 Πλέον, στο προσκήνιο για όποιον βλέπει πίσω από ιδεολογίες, συγκλίσεις, συμμαχίες και συνεργασίες, αναδεικνύονται δύο δυνάμεις , δύο δρόμοι. Από τη μια οι υπέρμαχοι του μνημονίου που συμπράττουν. Ενός μνημονίου και πρόσθετων εισπρακτικού χαρακτήρα μέτρων (Μεσοπρόθεσμο,κτλ) που οι αγαπητοί εταίροι μας απειλούν πως αν δεν εφαρμοστούν στο ακέραιο, όπως και τα μέτρα που συνοδεύουν την απόφαση για κούρεμα του 50% της ονομαστικής αξίας του χρέους θα οδηγηθούμε σε άτακτη χρεοκοπία και θα αποπεμφθούμε από τη ζώνη του ευρώ τη στιγμή που δεν υφίστανται καν το νομικό πλαίσιο και οι μηχανισμοί για την αποπομπή μιας χώρας από το κοινό νόμισμα. Παρεμπιπτόντως, στο προσχέδιο του προϋπολογισμού τα έσοδα από φόρους για το δίμηνο Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2011 υπολογίζονται σε  12 δισ. ευρώ. Οι μισθοί και οι συντάξεις για το δίμηνο ανέρχονται σε 3,4 δισ. ενώ μαζί με τις πρωτογενείς δαπάνες υπολογίζονται περί τα 8 δισ. ευρώ. Επομένως, όσον αφορά τις απειλές που εξαπολύονται από τους εγκάθετους των ΜΜΕ, ότι σε περίπτωση μη καταβολής της 6ης δόσης δε θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις πρόκειται για χυδαία,άθλια και αναίσχυντα ψεύδη. 

Από την άλλη αυτοί που αντιτίθενται στην πολιτική που οδηγεί στην κοινωνική απερήμωση, στην εξαθλίωση, που φτωχοποιεί τα μεσοστρώματα, και δίνει το τελειωτικό χτύπημα στα χαμηλότερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.


Προοπτική και Αριστερά

Ίσως η αναφορά στους όρους Αριστερά-Δεξιά προκαλέσει σύγχυση στην προσπάθεια αποκρυστάλλωσης των υφιστάμενων ιδεολογικών τάσεων και πολιτικών θέσεων. Ίσως χαρακτηριστεί αναχρονιστική, ίσως ακόμα ότι με αυτήν αναμοχλεύονται παλαιά στερεότυπα. Όμως πιστεύω ακράδαντα πως τούτη την ώρα το κύριο διακύβευμα γι'αυτόν που βιώνει την αθλιότητα, τη βαναυσότητα και τη δυστυχία δεν είναι το αν αισθάνεται αριστερός, δεξιός ή κεντρώος. Έτσι φρονώ, πως η ανάγκη για την, εκπεφρασμένη εξ'αριστερών, δημιουργία ενός συνασπισμού εξουσίας και ενός αντισυστημικού προτάγματος που θα έχει ως πυρήνα τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και θα καταφέρει να συσπειρώσει ανθρώπους από το κοινωνικό κέντρο ως την ριζοσπαστική αριστερά στη βάση της υπεράσπισης της Δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, και του ταξικού συμφέροντος του καθένα που πλήττεται είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Οι συνθήκες για μια τέτοια κίνηση είναι ώριμες, οι στιγμές ιστορικές, η ευθύνη της Αριστεράς για ένα προωθητικό βήμα και για την κινηματική προσέγγιση των εξελίξεων στην ελληνική κοινωνία μεγάλη.

ο Νίκος Καρινόπουλος είναι φοιτητής στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών σπουδών, 
Παν. Μακεδονίας.

Ελλάδα 2011   

Μια χώρα που διασύρεται παγκοσμίως. Ένας προσβεβλημένος λαός σε καθεστώς πτώχευσης. Ένας κρατικός μηχανισμός διαλελυμένος, το κοινωνικό κράτος πρόνοιας σε κλιμακούμενη αποσάθρωση, ο κοινωνικός ιστός σε πλήρη αποσύνθεση.

Πολιτικό Πλαίσιο 
  
Από το 2009 και εντεύθεν , δηλαδή από τη στιγμή που η Ελλάδα προσέφυγε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρατηρείται το φαινόμενο της πολυδιάσπασης κομματικών φορέων και της δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών. Κατ'εμέ είτε επρόκειτο για προσπάθεια μεταμφίεφης  του απαρχαιωμένου απ'όλες τις απόψεις πολιτικού προσωπικού που καταδυναστεύει τούτη τη χώρα τα τελευταία χρόνια, είτε επρόκειτο για φαινόμενο του οποίου κινητήρια δύναμη ήταν να εκφραστούν όλες οι αποχρώσεις των ιδεολογικών ρευμάτων που έχουν δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία, ήταν προφανές ότι θα καταλήγαμε στη δημιουργία δύο συνασπισμών. Τις δυνάμεις που στηρίζουν το μνημόνιο και τους "αντιμνημονιακούς". 
Πολλοί ήταν εκείνοι που αντιλήφθηκαν εγκαίρως τους νέους συσχετισμούς που θα δημιουργούνταν και θα είχαν ως διαιρετική βάση την "μνημονιακή" πολιτική. Πρίν από μερικούς μήνες ήταν σεναριολογία. Τώρα είναι πραγματικότητα.
Επομένως, η εικόνα ενός κατακερματισμένου πολιτικού συστήματος ανήκει στο παρελθόν.
Αν φυσικά, αποδεχτούμε ότι υπήρξε πράγματι αυτή η διάσπαση στη βάση ιδεολογικών διαφοροποιήσεων και τάσεων και δεν ήταν απλά μια προσχηματική διάσπαση με προφανείς στόχους την πολιτική μεταμφίεση και την επιχειρούμενη αυτοδιάσωση ένος πεπαλαιωμένου πολιτικού προσωπικού από το διαφαινόμενο ναυάγιο του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού.


Δύο δρόμοι, δύο πολιτικές
 
 Πλέον, στο προσκήνιο για όποιον βλέπει πίσω από ιδεολογίες, συγκλίσεις, συμμαχίες και συνεργασίες, αναδεικνύονται δύο δυνάμεις , δύο δρόμοι. Από τη μια οι υπέρμαχοι του μνημονίου που συμπράττουν. Ενός μνημονίου και πρόσθετων εισπρακτικού χαρακτήρα μέτρων (Μεσοπρόθεσμο,κτλ) που οι αγαπητοί εταίροι μας απειλούν πως αν δεν εφαρμοστούν στο ακέραιο, όπως και τα μέτρα που συνοδεύουν την απόφαση για κούρεμα του 50% της ονομαστικής αξίας του χρέους θα οδηγηθούμε σε άτακτη χρεοκοπία και θα αποπεμφθούμε από τη ζώνη του ευρώ ενώ δεν υφίσταται νομικό πλαίσιο και μηχανισμοί για την αποπομπή μιας χώρας από το κοινό νόμισμα. Παρεμπιπτόντως, στο προσχέδιο του προϋπολογισμού τα έσοδα από φόρους για το δίμηνο Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2011 υπολογίζονται σε  12 δισ. ευρώ. Οι μισθοί και οι συντάξεις για το δίμηνο ανέρχονται σε 3,4 δισ. ενώ μαζί με τις πρωτογενείς δαπάνες υπολογίζονται περί τα 8 δισ. ευρώ. Επομένως, όσον αφορά τις απειλές που εξαπολύονται από τους εγκάθετους των ΜΜΕ, ότι σε περίπτωση μη καταβολής της 6ης δόσης δε θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις πρόκειται για χυδαία,άθλια και αναίσχυντα ψεύδη. 

Από την άλλη αυτοί που αντιτίθενται στην πολιτική που οδηγεί στην κοινωνική απερήμωση, στην εξαθλίωση, που φτωχοποιεί τα μεσοστρώματα, και δίνει το τελειωτικό χτύπημα στα χαμηλότερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.


Προοπτική και Αριστερά

Ίσως η αναφορά στους όρους Αριστερά-Δεξιά προκαλέσει σύγχυση στην προσπάθεια αποκρυστάλλωσης των υφιστάμενων ιδεολογικών τάσεων και πολιτικών θέσεων. Ίσως χαρακτηριστεί αναχρονιστική, ίσως ακόμα ότι με αυτήν αναμοχλεύονται παλαιά στερεότυπα. Όμως πιστεύω ακράδαντα πως τούτη την ώρα το κύριο διακύβευμα γι'αυτόν που βιώνει την αθλιότητα, τη βαναυσότητα και τη δυστυχία δεν είναι το αν αισθάνεται αριστερός, δεξιός ή κεντρώος. Έτσι φρονώ, πως η ανάγκη για την, εκπεφρασμένη εξ'αριστερών, δημιουργία ενός συνασπισμού εξουσίας και ενός αντισυστημικού προτάγματος που θα έχει ως πυρήνα τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου και θα καταφέρει να συσπειρώσει ανθρώπους από το κοινωνικό κέντρο ως την ριζοσπαστική αριστερά στη βάση της υπεράσπισης της Δημοκρατίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, και του ταξικού συμφέροντος του καθένα που πλήττεται είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Οι συνθήκες για μια τέτοια κίνηση είναι ώριμες, οι στιγμές ιστορικές, η ευθύνη της Αριστεράς για ένα προωθητικό βήμα και για την κινηματική προσέγγιση των εξελίξεων στην ελληνική κοινωνία μεγάλη.

ο Νίκος Καρινόπουλος είναι φοιτητής στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών σπουδών, 
Παν. Μακεδονίας.

Τόσα αναπάντητα ερωτήματα...

Γράφει η Κωνσταντίνα Καψή

Τι είναι άραγε αυτό που πραγματικά χάσαμε εμείς οι άνθρωποι ,εμείς………….. οι άνθρωποι των δημοκρατικών και φιλελευθέρων πολιτευμάτων, ώστε να καταντήσουμε να μαστιγώνουμε τα ίδια μας τα παιδία…………………. ?


Τι είναι άραγε αυτό που μας εξώθησε να τα επιρρίπτουμε σε μια κατάσταση τρομακτική και βίαιη, βγάζοντας όλον τον φθόνο και την επιθετικότητα πάνω τους??????

Η απανθρωπιά ?ο αμοραλισμός? Η σύγχρονη καταναλωτική μανία ? ο εγωκεντρισμός? Ο ναρκισσισμός?

Τι είναι αυτό που μας οδήγησε να ευνουχίζουμε τους νέους πριν καν προφτάσουν να δημιουργήσουν ολοκληρωμένη και αυθυπόστατη προσωπικότητα ,πριν καν προφτάσουν να ονειρευτούν ,να να ερωτευτούν ,να αγωνιστούν για τα θέλω τους και τα οράματα τους ?

Τόσα ερωτήματα που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει απαντήσει…………….. ποιος όμως θα φανεί αντάξιος της θέσης του και θα αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν?

Τόσα χρόνια το μόνο που ακούμε είναι η ωραιότατη εκείνη φράση «κάνουμε το καλύτερο για το μέλλον των παιδιών μας ……….για το νέο δυναμικό της χώρας ,και είμαστε σίγουροι ότι το νέο εκπαιδευτικό σύστημα θα φάνει αντάξιο των προσδοκιών μας»

Ποίο είναι αλήθεια το καλύτερο?...... όμως πραγματικά το καλύτερο για τα παιδιά ?η πεποίθηση ότι όλη τους η ζωή κρίνεται και εξαρτάται από έναν εκπαιδευτικό θεσμό-μεταρρύθμιση που ονομάζεται πανελλήνιες εξετάσεις? πότε επιτέλους θα απολεσθεί αυτή η μανία της ελληνικής οικογένειας που θέλει τα παιδιά της κατόχους πτυχίων πανεπιστημειακών ιδρυμάτων? Πρέπει όλοι σε αυτή την χώρα να γινόμαστε γιατροί και δικηγόροι ????????και τα άλλα επαγγέλματα τι θα γίνουν?

Αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο μαθητής είναι μόρφωση και όχι κατάρτιση…………..

Μια χριστιανική ανθρωποκεντρική παιδεία ,στηριζόμενη στους πυλώνες της ηθικής και της λογικής ,για να δημιουργηθεί ένας υγιής και ενάρετος άνθρωπος ,ικανός να επιλύει όλα τα προβλήματα που τυχόν αναφύονται κατά την διάρκεια της ζωής του με σύνεση και με μέτρο………………… ο άνθρωπος μόνο έτσι θα είναι πραγματικά ελεύθερος...........


Ελευθερία

Αν δεις το μέλλον σου για μια στιγμή

κατάματα, ίσως να δεις το μαύρο της τοπίο,

ίσως ν’ ακούσεις τον ήχο της σιωπής σου, ίσως

για μια στιγμή να νιώσεις τη μοναξιά του

δωματίου. Και όμως κανείς δε θα σ’ αγγίξει, κανείς

δε θα μοιραστεί τη μοναξιά σου, εγκλωβισμένος

μέσα σ’ ένα χρυσοποίκιλτο κλουβί ν’ αναζητάς

την αγκαλιά μιας ξεχασμένης αγάπης. Γυρεύοντας

μονάχος τον κόσμο της σοφίας αποξενώνεσαι

από το σήμερα και θάβεσαι στο αύριο. Σ’ ένα

αύριο αβέβαιο, άγνωστο που όμως νιώθεις πως

θα το κατακτήσεις με τα εφόδια που σου δίνει

η ζωή. Ίσως τα υποθετικά εφόδια που θα σε

βοηθήσουν να μετατραπείς σ’ έναν τέλειο εργάτη,

ειδικά διαμορφωμένο για να περιορίζεις μονάχος τις

ελευθερίες σου. Η φυλακή της ελευθερίας αποτελεί

για όλους μας μία αβάσταχτη αλήθεια. Όλη μας

η ζωή αποτελεί ένα μονοπάτι που πάνω του έχει

ξεχαστεί η αέναη ροή του χρόνου. Ένας δρόμος

χιλιοπερπατημένος που οδηγεί στην αφάνεια. Μια χιλιομασημένη

πραγματικότητα που οδηγεί πάλι στα ίδια λάθη.

Ίσως ήρθε ο καιρός να σπάσεις τα δεσμά της

φυλακής σου και μέσα από την προσωπική επανά-

στασή σου να δώσεις το έναυσμα για ένα διαφορετικό

αύριο. Μην ψάχνεις μια ζωή για την ουτοπική ευτυχία,

έχεις από μόνος σου αποκτήσει όλα τα εφόδια, για να

φτιάξεις τη δική σου ευτυχία.


Σιδηρόπουλος Χρήστος
 
 
Η Κωνσταντίνα Καψή είναι φοιτήτρια Νομικής, Δημοκρίτειο Πανεπιστημίο Θράκης

Everybody Is Free To Wear Sunscreen

    Γράφει ο Νίκος Καρινόπουλος
 
12 Μαίου λοιπόν.Αν εσύ που διαβάζεις το κείμενο είσαι στη Γ' λυκείου τότε για σένα η ημερομηνία αυτή λέει πολλά.Ίσως σε φοβίζει,σε αγχώνει,σε τρομοκρατεί.Σκέφτεσαι ότι απο την ημέρα εκείνη και για περίπου 20 μέρες σταματάνε τα ρολόγια,σταματάνε οι σκέψεις,τα όνειρα,σταματούν οι έρωτες και τα μηνύματα στο κινητό σου τηλέφωνο.Σε ετοιμάζουν χρόνια ολόκληρα γι'αυτές τις 20 μέρες.Οξύμωρο ακούγεται ε; Χρόνια για μερικές μέρες. Αλλά, on the other hand (που έμαθες στο φροντιστήριο αγγλικών),σου είπανε οτι είναι οι πιο κρίσιμες μέρες της ζωής σου.Εκεί κρίνεται το μέλλον σου,εκεί φαίνεται τι θα κάνεις με το αύριό σου.Πρέπει να είσαι καλός μαθητής στο σχολείο και στο φροντιστήριο,και να μη ξεχνάς δύο βασικούς κανόνες: α) απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες και β) απαγορεύεται να πείς κάτι διαφορετικό απ'το επιτρεπτό. Πρέπει να "βγεί" η ύλη για να εξεταστείς στη συνέχεια.

Λοιπόν,ξέρετε κάτι; Σας βαρέθηκα,βαρέθηκα τους διαγωνισμούς σας,βαρέθηκα ν'ακούω  οτι  ο χρόνος είναι πολύτιμος,κουράστηκα,δεν αντέχω την ψυχαναγκαστική συστηματική  διαδικασία στην οποία με υποβάλλετε τόσα χρόνια.Εξετάσεις,διαγωνίσματα και τέστ.Έχει μετατραπεί η ζωή μου σ'ενα ατέλειωτο διαγωνισμό,σ'ενα συνεχές τεστάρισμα των δυνατοτήτων μου.Όλη η ζωή μου ένα απέραντο τέστ. Αν αποδειχτώ δυνατός με κρατάτε και με κάνετε έναν καλό υπάλληλο,αν όχι, με πετάτε.Κι αν ακόμα δεχτώ ότι οι εξετάσεις και ο τρόπος που διεξάγονται είναι ανθρώπινος και φιλικός προς τον μαθητή,όλοι εσείς είστε εναντίον μου.Είστε απέναντι μου. 'Ολο αυτό το ανήθικο,βίαιο και αδηφάγο σύστημα που έχετε στήσει γύρω απο τις πανελλήνιες είναι εναντίον μου.Μου κάνει πόλεμο,με συνθλίβει ψυχολογικά και πνευματικά,με χτυπά με όλο του το μίσος.Μια ανηλεής σφαγή.Με θύματα χιλιάδες εφήβους. Είναι ένα τέρας που επισκιάζει το νού μου.Γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα.Μου προκαλεί όλο και περισσότερο άγχος και πίεση.Με πνίγει.Μου καταστρέφει τη δημιουργικότητα,προσπαθεί να με κάνει στρατιωτάκι που θα εκτελώ εντολές  χωρίς ελεύθερη σκέψη,νεκρώνει τον ψυχισμό μου,καταδυναστεύει τις σκέψεις μου και τα όνειρά μου.Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και σκέφτομαι πως αν αποτύχω στις πανελληνίες τελειώνει η ζωή για μένα.Έτσι με κάνατε να σκέφτομαι...Είμαι άνθρωπος όμως,είμαι νέος και θέλω να ζήσω,δε θέλω να σταματήσει η ζωή μου,δε θέλω  να παγώσουν τα συναισθήματά μου.

Κάντε αλλαγές στο λύκειο,κάντε αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα.Ξέρετε εσείς οι τεχνοκράτες.Εμείς απλώς θα εφαρμόσουμε τις όποιες οδηγίες και εντολές εισηγηθείτε στο υπουργείο Παιδιάς.Είναι ενα σύστημα φτιαγμένο για εμάς τους μαθητές χωρίς να συμμετέχουμε εμείς οι ίδιοι στη διαμόρφωση του.Είναι συγκλονιστικό αυτό που πετύχατε,εμείς απλώς εκτελούμε για κάτι που θα έπρεπε να αποφασίζουμε.

Θα σας πρότεινα πριν απ'όλες τις αλλαγές που θα πραγματοποιήσετε, να βάλετε τον ίδιο σας τον εαυτό να παίξει το ρόλο του μαθητή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και να προσπαθήσετε να αντιληφθείτε τις ψυχολογικές επιδράσεις του συστήματος που έχετε φτιάξει σ'έναν άνθρωπο 18 χρονών.

Δε θ'αναφερθώ στην τερατώδη επιχείρηση που έχει στηθεί γύρω απο τις πανελλήνιες και κάνει τα ελληνικά νοικοκυριά να αιμορραγούν οικονομικά.Τη περσινή χρονιά μόνο έγινε τζίρος 900 εκ. ευρώ.Αυτά.

Στη ζωή συναντάει κανείς πραγματικές δυσκολίες.Πραγματικά διλήμματα και προβλήματα.Ερωτεύεσαι,αγαπάς,ρισκάρεις,παλεύεις,αδικείσαι,αγωνίζεσαι.Η ζωή είναι ενιαία, δε χωρίζεται σε περιόδους.Ο μαθητής,ο φοιτητής,ο εργαζόμενος είναι ιδιότητες του ανθρώπου. Στο τέλος, αυτό που μετράει είναι να είσαι άνθρωπος αξίας.Γι'αυτό και είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά όλα τα υπόλοιπα.Να θυμάστε πάντα τούτο,αυτό που μετράει είναι το ταξίδι,δεν υπάρχει ούτε επιτυχία ούτε αποτυχία.Κάντε το επειδή το γουστάρετε και επειδή το αποφασίσατε.Σε 10-15 χρόνια θα σκέφτεστε αυτά που περνάτε τώρα και θα γελάτε,να 'στε σίγουροι γι'αυτό. Μη παίζετε ρόλους,απλά ζήστε την ηλικία σας.

Υ.Γ.1  ο τίτλος του κειμένου είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού,βρείτε το και μάθετε τους στίχους
Υ.Γ 2. στην 3η παράγραφο καλά διαβάσατε, γράφω υπουργείο Παιδιάς  και όχι Παιδείας


Ο Νίκος Καρινόπουλος είναι φοιτητής Παν.Μακεδονίας,τμήμα Διεθνών κ' Ευρωπαικών σπουδών

Ιατρική και Θρησκεία

  Γράφει ο Αλέξανδρος Λέτσος

Με αφορμή την διατύπωση της άποψης υπέρ της αποθρησκειοποίησης της ιατρικής θα ήθελα να παραθέσω την αλληλεπίδραση μεταξύ της θρησκείας και της ιατρικής αρχίζοντας με την άποψη πως:

"Ρίχνοντας μια ματιά στην ιστορία διαπιστώνουμε πως η θρησκεία ήταν και συνεχίζει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιατρική πράξη."

Αρχικά ας παρατηρήσουμε τα ονόματα μερικών νοσοκομείων της χώρας μας : Ευαγγελισμός, Άγιος Παύλος, Άγιος Σάββας, Άγιος Παντελεήμονας, κτλ. Σ’ αυτό το σημείο κρίνω εύλογο να παραθέσω ένα περιστατικό.

Ασθενής προσήλθε στον γιατρό του με χρόνιο βήχα, δύσπνοια, αιμόπτυση, συνεχή κούραση και έλλειψη βάρους. Η διάγνωση που πρόεκυψε μέσα από εξετάσεις ήταν καρκίνος του πνεύμονα. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία η οποία είχε πλήρη επιτυχία. Ο ασθενής, ανακουφισμένος πλέον, ευχαριστεί το Θεό για την επιτυχία της θεραπείας του. Ο γιατρός του τότε, άρχισε να του εξηγεί ότι η φύση της θεραπείας δεν έχει κάποιο θρησκευτικό υπόβαθρο και πως το μόνο που βοήθησε στην ίασή του ήταν οι ουσίες της χημειοθεραπείας  οι οποίες αντιμετώπισαν τον καρκίνο. Ερμηνεύοντας στην συνέχεια, σχολίασε πως θα έπρεπε να ευχαριστεί τους ανθρώπους που εφηύραν την μέθοδο αυτή και όχι το Θεό.

Είναι φανερό ότι οι γνώσεις του γιατρού, ο κατάλληλος προγραμματισμός της θεραπείας και η άψογη εκτέλεσή της ήταν αυτά που έσωσαν τον ασθενή.'Ομως, τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Ποιά είναι τελικώς η αποστολή και ο ρόλος του γιατρού; Να κάνει καλά τον ασθενή με οποιοδήποτε κόστος ή να θέσει ως αυτοσκοπό του την εύρεση ενός ευφυούς και πρωτοποριακού τρόπου θεραπείας προκειμένου να αναδειχθεί ο ίδιος αποκτώντας κύρος και αναγνωρισιμότητα; Αν ισχύει το πρώτο γιατί ο γιατρός προσπαθεί τόσο απεγνωσμένα να πάρει τα εύσημα της θεραπείας του ασθενούς; Αν όλοι οι γιατροί καθιστούσαν σαφές ότι εκείνοι και όχι κάποια ανώτερη δύναμη είναι σε θέση να θεραπεύσουν έναν ασθενή, μήπως ο ασθενής λόγω της αλλαγής αυτής της κατάστασης ακολουθούσε κάποια διαφορετική πορεία στη θεραπεία του; Μήπως και η θρησκεία παίζει κάποιον ρολό στη θεραπεία του ασθενούς; Μήπως θα έπρεπε να αποτελέσει εργαλείο στα χεριά των γιατρών και όχι κάποια απάτη η όποια τους κλέβει τη δόξα;

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η θρησκεία είναι ανακούφιση για τον καταπιεσμένο, κουράγιο για τον άρρωστο

Δεν μπορώ να καταλάβω τους γιατρούς οι οποίοι, ακόμα και μετά τη θεραπεία του ασθενούς προσπαθούν να του αλλάξουν τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις...

Ο Αλέξανδρος Λέτσος είναι φοιτητής Ιατρικής, Πανεπιστημίου Κρήτης

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ;

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής των βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ,ήταν η παρουσίαση του νομοσχεδίου για τα τυχερά παιχνίδια. Κατά την παρουσιασή του απο τον υπουργό οικονομικών Γ.Παπακωνσταντίνου,συντεταγμένη ομάδα βουλευτών του Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας του κυβερνώντος κόμματος σήκωσαν μπαϊράκι. Επιτέθηκαν φραστικά,με ιδιαίτερα έντονο ύφος,εκστομίζοντας ακόμα και απαξιωτικές εκφράσεις κατά του υπουργού. Σε συνομιλία που είχε ένας εκ των διαχειριστών του blog με βουλευτή της κυβέρνησης(τα στοιχεία του οποίου είναι διαθέσιμα),έγινε γνωστό πως οι τόνοι ανέβηκαν σε τέτοιο βαθμό με αποτέλεσμα να παρέβουν για να αποφευχθεί έντονο λεκτικό επεισόδιο. "Δε πρόκειται να νομιμοποιήσουμε το τζόγο" φέρεται να είπαν βουλευτές. "Το νομοσχέδιο δεν είναι ηθικό" επισήμαναν άλλοι. Η αντιπαράθεση μάλιστα ξέφυγε απο τη συζήτηση του νομοσχεδίου και εξελίχθηκε σε δριμύ κατηγορώ των κυβερνητικών βουλευτών προς την ασκούμενη οικονομική πολιτική.

Μ'αυτά και μ'αυτά, ο υπουργός φέρεται να είπε: ''Το θέμα με υπερβαίνει,θα απευθυνθώ στον πρωθυπουργό ''. Όμως, ο κύβος ερρίφθη. Αυτή ήταν η τελευταία προσπάθεια του υπουργού για την περισυλλογή 700 εκ. ευρώ για να καλυφθεί η μαύρη τρύπα του διψήφιου ελλείμματος.Την επόμενη εβδομάδα μαζί με τη συζήτηση του νομοσχεδίου στη βουλή θα αρχίσει και η συζήτηση διαδοχής του.

Ο Γ.Παπακωνσταντίνου θα είναι πια παρελθόν. Παρών θα είναι τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του χρέους...