Think free
Πραγματικά, δε ξέρω αν έπρεπε να κάτσω και να γράψω αυτό το κείμενο. Ταλαντεύτηκα αρκετά μέσα μου. Και δε ξέρω αν η απόφαση που πήρα είναι η σωστή.
Έχω ως αρχή μου ότι η κουβέντα ως εθνικό μας σπορ λειτουργεί ως μέσο εκτόνωσης. Είμαι οργισμένος, απογοητευμένος, θλιμμένος κάποιες στιγμές, πεσσιμιστής κάποιες άλλες, και ελάχιστα αισιόδοξος για κάποια δευτερόλεπτα. Έτσι, ο πρώτος λόγος που με έκανε να αμφιβάλλω για την ορθότητα της απόφασης μου να γράψω αυτό το κείμενο ήταν αυτός. Δε θα 'θελα να "χάσω" όλα αυτά τα συναισθήματα διοχετεύοντάς τα στο "χαρτί". Ο δεύτερος λόγος έγκειται στο ότι είναι αδιανόητα δύσκολο να χωρέσεις όλα αυτά που έχουν συμβεί σε λίγες γραμμές, καταφέρνοντας παράλληλα να εξάγεις κάποια συμπεράσματα, και να βγει κάποιο χρήσιμο αποτέλεσμα απ'την αλληλεπίδραση της δικής μου και της δικής σας σκέψης.
Σκεφτόμουν, να γράψω για τους ηλικιωμένους που συνεχίζουν να πηγαίνουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις κουνώντας πλαστικά σημαιάκια. Και κάπου εκεί, ξεκίνησαν σαν φίλμ να περνάνε μπροστά απ'τα μάτια μου όλα αυτά. Τον Παπανδρέου με τον Παπακωνσταντίνου να παραποιούν τα στοιχεία του ελλείμματος. Έπειτα να πέφτει ως κεραυνός εν αιθρία, στη σκέψη μου ο Χρυσοχοϊδης. "Δεν διάβασα το μνημόνιο". Ακολούθως ο Παπακωνσταντίνου. "Αν χρειαστεί να πάρω νέα μέτρα δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα τα πάρει. Θα παραιτηθώ". Αμέσως μετά ο Πάγκαλος. "Όλοι μαζί τα φάγαμε". Εν συνεχεία, μου έρχονταν οι εικόνες απ'το ξύλο , και τα καρκινογόνα χημικά με τα οποία ψεκάζονταν χιλιάδες πολιτών στις διαδηλώσεις. Μου έρχονταν στο νου οι εκβιασμοί που εξαπέλυαν με σφοδρότητα τα ανδρείκελα της εξουσίας, τα διλήμματα και τον φόβο που προσπαθούσαν και εξακολουθούν με κάθε τρόπο και μέσο να σπείρουν στην κοινωνία και ιδαίτερα στις πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Οι μιντιακοί εκπρόσωποι που ως άλλοι τηλε-εισαγγελείς εκβίαζαν απ'τα δελτία των 8. Θυμηθείτε, "ευρώ ή δραχμή", "χρεοκοπία ή μνημόνιο", "Μέλος της Ε.Ε. ή Αλβανία του Χότζα", "ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ή χάος(σ.σ. Αριστερά) όπως και άλλα ακόμα εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα που τίθενται έμμεσα. Παρ'όλα αυτά είναι εξίσου αποτελεσματικά. "Σιωπή ή ξύλο και δακρυγόνα", "μισός μισθός και πετσοκομένη σύνταξη ή καθόλου μισθός και σύνταξη", "ελαστικές μορφές εργασίας ή καθόλου εργασία". Μου 'ρθαν ακόμα, δηλώσεις ευρωπαίων επιτρόπων, για παράδεγμα του Ματίας Μορς, εκπροσώπου της ευρωπαϊκής επιτροπής στην τροϊκα. "Ελπίζω να κερδίσουν τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ" . Ή ακόμα του Μανουέλ Μπαρόζο, που στηρίζει με πάθος ασίγαστο τη "νέα μείωση μισθών στην Ελλάδα". Της Κριστίν Λαγκάρντ, την επικεφαλής του Δ.Ν.Τ. που βγαίνει δημόσια και ζητά κυβέρνηση συνασπισμού ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για την επομένη των εκλογών.
Τώρα για τα σκάνδαλα, την οσμή μούχλας που αναδύει το κομματικό-πελατειακό κράτος ,για τα κύκλωματα προστασίας, τοκογλυφίας, ξεπλύματος βρόμικου χρήματος, που είχαν και έχουν πολιτική επαφή, διασύνδεση και υποστήριξη, ουδείς λόγος αναφοράς. Τα πρόσωπα που τα συγκροτούν επιφανή, πασίγνωστα στην κοινωνία με πολιτική ή συνδικαλιστική ιδιότητα και διεκδικούν μάλιστα συμμετοχή στα κοινά. Είναι οι τοπικοί κομματάρχες, του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, και των υπερπατριωτών του ΛΑΟΣ.
Λοιπόν, ίσως κούρασα. Είναι πραγματικά τόσα πολλά αυτά που μπορεί να θυμηθεί κάποιος πριν πάει να ψηφίσει στις 6 Μάη. Επομένως, είναι και εξίσου πολλά, αυτά που χρειάζεται να ξεχάσει για να ψηφίσει τους ίδιους.
Ξέρετε, δεν εντάχθηκα ποτέ σε κάποια κομματική νεολαία. Ήταν και είναι συνειδητή επιλογή μου. Δε θα 'θελα επ'ουδενί να βάλω τη σκέψη μου και τις απόψεις μου σε καλούπια. Θέλω να συμφωνώ και να διαφωνώ ελεύθερα και ανερυθρίαστα με τον όποιο κομματικό φορέα ίσως είμαι εγγύτερα ιδεολογικά. Δε ξέρω ,αν η Αριστερά είναι ικανή ν'αλλάξει προς το καλύτερο τα πράγματα. Διατείνεται πως είναι. Θα μου πει κάποιος, "μα καλά, τόσα χρόνια τι έκανε ;" "πού ήταν η αριστερά;" , "έχει και εκείνη ευθύνες". Δε θα γίνω δικηγόρος κανενός.
Όμως, αν κάποιος παρακολουθεί και έχει γνώση των όσων έχουν συμβεί, ας πούμε συμβατικά, τα τελευταία 5-6 χρόνια, είναι αδύνατο να μην είναι θυμωμένος. Είναι αδύνατο κατ'εμέ, να μην έχει σκεφτεί να καταφύγει στη βία. Και το λέω ευθέως. Θαυμάζω όλους εκείνους τους ανθρώπους που έχοντας ΓΝώΣΗ όλων αυτών που συμβαίνουν και βιώνοντας καθημερινά την ψυχολογική καταπίεση, ως τώρα έχουν συγκρατηθεί, κάνουν υπομονή και δεν έχουν στραφεί σε βίαιες μορφές αντίδρασης. Από μία μονάχα δύναμη του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, άκουσα πως ζητά ψήφο διακυβέρνησης, ψήφο εξουσίας. Μετά, από αρκετά χρόνια, είναι η αλήθεια. Θεωρώ, έτσι, την Αριστερά ως λύση όχι ανάγκης, ούτε ως τελευταία λύση. Αλλά ως μοναδική λύση, ως μοναδική επιλογή.
Όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, συντείνουν στο συμπέρασμα πως βρισκόμαστε χωρίς ίχνος υπερβολής στο τελευταίο στάδιο. Είμαστε κλινικά νεκροί, και ως χώρα, και ως κοινωνία. Βιώνουμε μια κρίση που ενέχει όλα τα χαραστηριστικά παρακμής. Κατακόρυφη αύξηση της πορνείας, του εγκλήματος. Κατακόρυφη αύξηση των αυτοκτονιών, με αποκορύφωμα το τραγικό συμβάν στην πλατεία Συντάγματος. Τυχερά παιχνίδια που στήνονται καταμεσής των πεζόδρομων. Αστυνομία που χτυπά με φασιστικό μένος και αδιάκριτα πολίτες. Άνθρωποι που ψάχνουν τροφή σε κάδους σκουπιδιών. Άστεγοι που πεθαίνουν στις πλατείες και τους δρόμους. Έμφάνιση ακροδεξιών ομάδων, και άνοδος της επιρροής των ήδη υπαρκτών εγκληματικών-ναζιστικών οργανώσεων.
Και μέσα σ' όλα, εμείς ως πολίτες του τόπου αυτού, καλούμαστε να ψηφίσουμε. Νομίζω, ακόμα κι αν ξεχάσουν κάποιοι ό,τι έχει συμβεί, είναι ανέφικτο να ξεχάσεις αυτό που ζεις, γιατί πολύ απλά συμβαίνει τώρα. Μας καλούν να ψηφίσουμε, προειδοποιώντας μας ότι ο θυμός και η οργή που νιώθουμε είναι κακοί σύμβουλοι. Ως εκ του θαύματος, αυτοί που το λεν αυτό, ξέρουν πως η οργή και ο θυμός είναι εναντίον τους και πως αν αποτυπωθούν τα αισθήματα αυτά στο εκλογικό αποτέλεσμα θα εξαφανιστούν απ'τον πολιτικό χάρτη δια παντός.
Λοιπόν, νομίζω πως μετά από πολλά χρόνια, η οργή και το αίσθημα της απέχθειας για όσους μας οδήγησαν εδώ, είναι ο καλύτερος σύμβουλος για να ψηφίσουμε. Τουλάχιστον, δε θα είναι σύμβουλοι για την ψήφο το ρουσφέτι* και το βόλεμα.
Κατάφερα τελικά, αυτό που δεν ήθελα. Εκτονώθηκα, γράφοντας όλα αυτά που ένιωθα.
Αυτό είναι και οι επερχόμενες εκλογές ; Ένας τρόπος εκτόνωσης ; Σκέψου το.
Υ.Γ. Το ρουσφέτι δε σταμάτησε, ούτε χτυπήθηκε το πελατειακό κράτος. Εξάλλου δε το θέλουν αυτό. Και το αποδεικνύουν οι τόσες ρουσφετολογικές τροπολογίες (π.χ. του ροπαλοφόρου Βορίδη) που πέρασαν πριν κλείσει η βουλή. Απλά, ίσως, η απέχθεια να 'ναι αυτή τη φορά ισχυρότερη ως αίσθημα απ'την έλξη που ασκεί η σκέψη του βολέματος.
ο Νίκος Καρινόπουλος είναι φοιτητής στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών σπουδών, Παν. Μακεδονίας
